7.12. Een andere extreme toezegging (wederom vergeefs)

Stel je nu eens voor dat er maar tien soorten aminozuren zijn, allemaal linksdraaiend. Stel je verder voor dat het gemiddelde eiwit maar twaalf eenheden per keten vereist, [1] en dat op tien van deze twaalf posities een substitutie wordt toegestaan. Laten we aannemen dat een levende cel slechts tien eiwitten vereist. We nemen ook een polymerisatiesnelheid aan van een keten per drie seconden, ofwel 10.000.000 per jaar per verzameling. Laten we alle andere extreme toezeggingen die eerder opgesomd werden instandhouden (gebruik maken van alle atomen op aarde, automatisch verbinden, de initiële keten die als "bruikbaar"gezien kan worden volgens de eerder ontwikkelde formule, enzovoorts).

Zelfs met deze belachelijke aannames is de kans dat slechts één verzameling in de hele geschiedenis van de aarde zou worden geproduceerd niet meer dan 1 op 1032. De kans is dus 1 op 100 miljoen triljoen triljoen dat er slechts één verzameling van deze eenvoudigste soort "eiwitten" door toeval zou kunnen worden verkregen sinds het ontstaan van de aarde. Het toeval faalt dus opnieuw.

Deze sectie moet in verband met toekomstig onderzoek in het achterhoofd worden gehouden, bijvoorbeeld als er ooit ontdekt zal worden dat meer substituties in eiwitten met een normale lengte toelaatbaar zijn. De marge waarmee het toeval faalt is zo onmetelijk dat geen voorstelbare hoeveelheid nieuwe ontdekkingen op dit gebied de hoofdconclusie kunnen veranderen, namelijk dat gecompliceerde, werkende systemen niet door toeval kunnen ontstaan. Om zekerheid te verkrijgen en te houden, zul je dit sleutelprincipe moeten onthouden en toepassen wanneer nieuwe uitdagingen zich aandienen.

Volgende pagina


1 Een eiwit kan feitelijk niet zo kort zijn. Dit is een extreme toezegging. Volgens A. D. McLachlan van het Laboratory of Molecular Biology in Cambridge (Engeland) is er "waarschijnlijk ook een kritieke lengte van ongeveer 50 aminozuren, waaronder het moeilijk zou zijn om een eiwitstructuur te vormen die in een oplossing onder normale condities stabiel zou blijven" (A. D. McLachlan, "Repeating Sequences and Gene Duplication in Proteins", Journal of Molecular Biology, Vol. 64 [4 maart 1972], p. 431). [Terug naar de tekst]