10.10. Een uitzonderlijk georganiseerd en efficiënt complex systeem

Het wordt steeds duidelijker hoe uitzonderlijk geïntegreerd, complex en effectief het systeem is dat nodig is in levende organismen. Dit geldt voor alle ons bekende cellen, van de meest eenvoudige levende cel tot de cellen van het menselijke lichaam. In de wetenschappelijke literatuur wordt de hoogste lof voor dit wonderbaarlijke systeem uitgesproken door enkele van de meest deskundige wetenschappers.

Atoomfysicus George Gamow was betrokken bij pogingen om de DNA-code te ontcijferen, na de eerste doorbraak van Watson en Crick. Hij had zelfs de hulp ingeroepen van twee cryptologen. Zij waren experts op het gebied van het kraken van geheime codes. Gamow sprak lovende woorden over wat hij in populaire terminologie "genmoleculen" noemde: "Wanneer men enerzijds de opmerkelijke duurzaamheid van genen in beschouwing neemt, die bijna zonder enige afwijking de eigenschappen van een bepaalde soort over duizenden generaties doorgeven, en anderzijds het relatief kleine aantal individuele atomen waaruit een enkel gen bestaat, dan kan men het als niets anders beschouwen dan een goed geplande structuur, waarin elk atoom of elke groep van atomen zich op zijn voorbestemde plaats bevindt." [1]

Het is tragisch dat een briljant mens als George Gamow zichzelf nooit de ruimte gaf om toe te geven dat er een Planner achter deze "goed geplande structuur" moet hebben gezeten.

In verband met Gamows bewondering voor de opmerkelijke stabiliteit van de gecodeerde boodschap die een nauwkeurige erfelijkheid mogelijk maakt, is het interessant om op te merken dat Professor Thomas Jukes, een vurig atheïst, het volgende zei: "Het doel van het leven is de instandhouding van de basenvolgorde." [2] In de conclusie van zijn boek, Molecules and Evolution ("Moleculen en evolutie"), slaat Jukes een religieuze toon aan. Het DNA is het mikpunt van zijn verheerlijking, zoals we kunnen zien in het volgende poëtische citaat. Nadat hij eerst evolutie (door willekeurige veranderingen en natuurlijke selectie) prijst voor de ontwikkeling van het leven tot de huidige toestand, zegt hij:

"DE MENS: Vijfhonderd miljoen jaar geleden, een miljard jaar geleden, werden de lange moleculen met elkaar verbonden in poelen lauw water.
Fosfaat, suiker, fosfaat, suiker, fosfaat; A,C,T, en G; A, G, en T...
(Vijfhonderd miljoen jaar later, een miljard jaar later, bereikten deze lange staven, de onsterfelijken nooit veranderend, de sterfelijken altijd veranderend, de dag waarop zij – door wat zij hadden bewerkstelligd - zichzelf zagen als in een spiegel)."
[3]

Volgende pagina


1 George Gamow, One, Two, Three... Infinity (New York: Viking Press, 1966), p. 264. [Terug naar de tekst]

2 Thomas H. Jukes, Molecules and Evolution (New York: Columbia University Press, 1966), p. 4. [Terug naar de tekst]

3 Idem, pp. 264, 266. [Terug naar de tekst]