1.2. Het toepassen van de waarschijnlijkheidstheorie

Gedurende de eerste decennia van deze [20e] eeuw begonnen wetenschappers in het vakgebied van de natuurkunde te leren over "kwantummechanica". Zij ontdekten dat electronen en andere elementaire deeltjes op manieren bewegen die in sommige opzichten onvoorspelbaar lijken. Zij ontdekten ook dat statistische kanswetten gebruikt kunnen worden om deze individuele willekeurige bewegingen uit te vlakken. Deze brachten orde in de chaos en maakten het gedrag gemiddeld gezien voorspelbaar.

Uit deze ontdekking kwam een grote hoeveelheid nieuwe literatuur over de "waarschijnlijkheids-wetenschap" voort. [1] De resulterende wetten van de kansrekening worden nu alom gebruikt in de industriële wereld, door overheden en vooral in de wetenschap. Frans wetenschapper Pierre Lecomte du Noüy zei: "De wetten van de kansrekening hebben immense diensten aan de wetenschap bewezen, en zullen dat blijven doen. Het is ondenkbaar dat we het zonder hen zouden kunnen stellen." [2]

We zullen de hoofdwetten van de kansrekening toepassen op de vorming van DNA en eiwitmoleculen: wat is de kans dat deze gerangschikt en georganiseerd kunnen worden, zonder daarbij door enige intelligentie geholpen te worden? Deze kans, zo zullen we ontdekken, is verbazingwekkend klein. Raak niet ontmoedigd als je niet bekend bent met deze twee onderwerpen, namelijk de waarschijnlijkheidstheorie en de belangrijkste levende moleculen – DNA en eiwitten. Er zal in de volgende hoofdstukken voldoende introductie tot deze onderwerpen worden gegeven.

Volgende pagina


1 Darrell Huff, How to Take a Chance (New York: W. W. Norton en Co., 1959), p. 63. [Terug naar de tekst]

2 Pierre Lecomte du Noüy, Human Destiny (New York: Longmans, Green & Co., 1947), p. 37. [Terug naar de tekst]